De Nederlandse solozeilster Nienke Mullink heeft zich verrassend als vierde geklasseerd in de openingsetappe van de Mini Atlantique. In deze pittige oceaanrace over 1.270 zeemijl, van Les Sables-d'Olonne naar Horta op de Azoren, overtrof zij ruimschoots haar eigen doel van een top-tienplaats. Bovendien was ze de eerste vrouwelijke schipper in de uitslag.

Een constante race naar de Azoren

De race startte op 22 juli 2026 en draaide, anders dan de eerdere kwalificatietocht, volledig om presteren onder wedstrijdomstandigheden. Mullink voer van begin tot eind een opvallend constante koers en bleef vertrouwen op haar eigen proces. Vooraf had ze duidelijke doelen gesteld: goed slapen, de boot zoveel mogelijk op de autopiloot laten varen en verstandige keuzes maken in lastige situaties.

Ondanks stevige wind in de eerste dagen, wisselende weersystemen en beperkte weersinformatie hield ze het hoofd koel. Samen met haar navigator en haar trainingsgroep in Lorient had ze vooraf verschillende scenario's uitgewerkt. Toen de voorspellingen onderweg minder betrouwbaar bleken, maakte ze zelfstandig de tactische keuzes die haar uiteindelijk een topklassering opleverden.

Zeilen met een rugblessure

Extra bijzonder is dat Mullink de oversteek voltooide met een hardnekkige rugblessure. In de weken voor de start twijfelde ze zelfs of deelnemen wel verantwoord was. Dankzij rust, oefeningen en pijnstilling verscheen ze toch aan de startlijn. Onderweg moest ze door haar rug een paar keer gas terugnemen; vlak voor de finish kostte dat haar zelfs de derde plaats, omdat een zeilwissel die ze normaal wel zou maken achterwege bleef.

Juist omdat langdurig sturen fysiek niet mogelijk was, verfijnde ze tijdens de race haar gebruik van de autopiloot. Vrijwel de volledige oversteek werd daarmee gevaren, zonder snelheidsverlies ten opzichte van de concurrentie. Die ervaring noemt ze een belangrijke stap voor de langere oceaanraces die nog op haar programma staan.

Mentaal sterk en op eigen plan

Tijdens het grootste deel van de race had Mullink nauwelijks zicht op de posities van haar concurrenten. Pas bij de finish hoorde ze haar officiele klassering. Dat ze als vierde eindigde, kwam voor haar dan ook als een blije verrassing. Ze gaf aan de hele race mentaal sterk te hebben gezeten, met veel vertrouwen in de boot en in haar eigen beslissingen.

Wat de Mini 6.50-klasse zo bijzonder maakt

De Mini 6.50 is met een lengte van slechts 6,50 meter een van de kleinste boten waarmee solo de oceaan wordt overgestoken. De klasse staat bekend als kweekvijver voor toekomstige oceaanzeilers: schippers leren er in korte tijd alles over navigatie, materiaalbeheer en zelfredzaamheid, ver weg van hulp. Juist die combinatie van een kleine boot en grote afstanden maakt elke goede klassering extra waardevol. Voor Mullink, die vanuit het Nederlandse DutchSail-programma vaart, is elke gevaren mijl er een richting haar grote droom.

Op weg naar de Mini Transat 2027

Ondanks de blessure zette Nienke haar Atlantische avontuur voort. Op 5 augustus ging ze in Horta opnieuw van start voor de tweede etappe terug naar Les Sables-d'Olonne. Een te vroege start kostte haar een tijdstraf van zes uur, maar ze liet zich daardoor niet uit het veld slaan. Met deze vierde plaats bevestigt Mullink haar groei binnen de kleine maar veeleisende Mini 6.50-klasse. De opgedane ervaring vormt opnieuw een waardevolle bouwsteen richting haar ultieme doel: deelname aan de legendarische solo-oversteek Mini Transat in 2027.

Bron: Zeilen.nl

Foto: solozeilboot op open water (Wikimedia Commons, ter illustratie).